الفرار ای عاقلان زین دیومردم الفرار
ای عجب دلتان بنگرفت ونشد جانتان ملول
زین هواهای عفن وین آبهای ناگوار؟
عرصه ی نادلگشا و بقعه ی نادلپذیر
قرصه ی ناسودمند و شربتی ناسازگار
مرگ در وی حاکم و آفات در وی پادشا
ظلم در وی قهرمان و فتنه در وی پیشکار
امن در وی مستحیل و عدل در وی ناپدید
کام در وی ناروا صحت درو ناپایدار
سر در او ظرف صداع و دل در او عین بلا
گل در او اصل ذکام و مل درو تخم خمار
مهر را خفاش دشمن شمع را پروانه خصم
جهل را در دست تیغ و عقل را درپای خار
ماه را نقص محاق و مهر را ننگ کسوف
خاک را عیب زلازل چرخ را رنج دوار
نرگسش بیمار یابی لاله اش دل سوخته
غنچه اش دلتنگ بینی و بنفشه اش سوگوار
اندرو بی تهمتی سیمرغ متواری شده
وانگهی خیل کلنگان در قطار اندر قطار
باز در وی با هنرها دیده ها بر دوخته
کرکس خس طبع در وی از تنعم دیده خوار
اندرو طاووس با آن حسن با پای سیاه
پس کشف آن دست و پای زشت را کرده نگار
شیر را از مور صد زخم اینت انصاف جهان
پیل را از پشه صد رنج اینت عدل روزگار
از پی قصد من و تو موش همدست پلنگ
وز پی قتل من و تو چوب و آهن گشته یار
ظلم صورت می نبندد در قیامت ورنه من
گفتمی اینک قیامت نقد و دوزخ آشکار
آخر اندر عهد تو این قاعدت شد مستمر
در مساجد زخم چوب و در مدارس گیر و دار
دین چو رای تو ضعیف و ظلم چون دستت قوی
امن چون نانت عزیز و عدل چون عرض تو خوار
جهد آن کن تا درین ده روز ملک از بهر نام
صد هزاران لعنت از تو باز ماند یادگار
هم شود ز آه کسی خیل سپاهت ترت و مرت
هم کند دود دلی اسب و سلاحت تار و مار
گر به دیباهای رنگین آدمی گردد کسی
پس در اطلس چیست گرگ و در عبایی سوسمار
خویشتن در صورت سگ بازیابی آن زمان
کز سر تو بر کشد مرگ این لباس مستعار
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی
